Day morning अनविकाच्या घरी.
आण्विका स्वप्नीलसाठी नाष्टा घेऊन येते. ती नाष्टा त्याला देत.
आण्विका, तू आता येणार वेदांगीकडे.
स्वप्नील, आता येऊन काय करू. त्यापेक्षा मी थोडावेळ दादा सोबत राहतो. नंतर येईन अक्षताच्या वेळी. तोपर्यंत ईशान पण येईल. आम्ही दोघे मिळून येवू.
आण्विका, मला तर जायलाच पाहिजे. कोणत्याही परिस्थितीत. मगापासून फोनवर फोन येत आहेत मॅडमचे.
आण्विका,(मनात) याच्यासंगे बोलायला वेळ आहे. मी केलेला साधा फोन देखील उचलत नाही. नुसता भेटू देत.
इतक्यात ईशान अण्विकेस फोन करू लागतो. ती स्वप्निल असल्याने फोन घेत नाही.
स्वप्नीलला नाष्टा पाणी देऊन अन्विका आतील आपल्या खोलीत येते. फोन चेक करते. त्यावर इशानचा मिस कॉल आलेला दिसतो. (अण्विका मनात) आता आठवण झाली काय? भेट लग्नात बघतेच मी.
इतक्यात वेदांगीचा फोन येतो.
अग कुठे आहेस. ये की लवकर.
आण्विका, हा आले मॅडम.
आण्विका मस्त गुलाबी साडी नेसते. सुंदर पेहराव करून ती सर्वांना टाटा बाय करून आपली स्कूटी घेऊन निघते.
…… ……
Day. Outer कोल्हापूर सिटी मॉर्निंग ९.०० o’clock
एका चौकात संयोगिता वाट पाहत असते.
आण्विका स्कूटी घेऊन तिच्याजवळ येते.
संयोगिता, काय ग किती वेळ ?
आण्विका, काय करणार नाष्टा पाणी करून निघायला वेळ होणारच. अजून आहे भरपूर वेळ. चल.
संयोगिता, आधी गिफ्ट घेऊया.
आण्विका, मुले कुठे आहेत.
संयोगिता, क्लासला गेलेत. नंतर येतील पपांबरोबर लग्नाच्या वेळी.
बर आपण कुठे जायचे.
आण्विका, कुठे म्हणजे हॉल वर.
संयोगिता, वेदी चिढायची नाही.
आण्विका, तिला कालच कल्पना दिलीये मी. व आतापर्यंत पोहोचली देखील असेल.
चल बघू पुढल्या कॉर्नरला एखाद छानस गिफ्ट. त्यापुढे निघतात.
…… ……… ….
Day. Morning. Outer inter
त्या दोघी एका दुकानात जातात.
दुकानदार, बोला मॅडम काय घेणार.
आण्विका, एक छान गिफ्ट दाखवा.
तो वेगवेगळी गिफ्ट दाखवतो. डिनर सेट, टी सेट, अशी वेगवेगळी गिफ्ट दाखवतो.
त्या त्यातील एक गिफ्ट सिलेक्ट करतात.
संयोगिता, हा तो द्या. मस्त आहे. त्या दोघी खरेदी करून पॅकिंग करण्याआधी अण्विका थांबा म्हणते. व एकच मिनिट असे म्हणून बाहेर जाते.
पाच सहा मिनिटात ती परत येते. व त्या सेट मध्ये एक ड्रेस लहान मुलांचा, एक खेळणे, एक चोकन अन मनगटी लहान मुलांची एवढं घालून,
आण्विका, हा आता पॅक करा.
तो दुकानदार हसू लागतो. त्यासोबत संयोगिता देखील हसू लागते.
आण्विका, का, काय झालं एवढं हसायला.
संयोगिता, हे बघ जेव्हा हा संसार सेट उघडेल तेव्हा यामध्ये असणारे हे चोकण नवऱ्याला द्यायचं की नवरीला.
आण्विका, अग पुढल्या जोडणीची तयारी आहे ही. अँडव्हान्स मध्ये पुढे बारशाला जायला नको.
संयोगिता, वेदीचा चेहरा मात्र बघण्यासारखा असेल नाही.
आण्विका, हो बघण्यासारखा असेलच. चल थोडी गंमत करू.
त्या दोघी सेट खरेदी करून पॅकिंग करून बाहेर पडल्या. व संयोगिता तो सेट आपल्या पायात घेऊन निघाली. थोड्याच वेळात त्या लग्नमंडपात हॉल वर पोहोचल्या.
बाहेर स्वागत करण्यासाठी वधू व वराचे मामा उभारलेले होते. त्या थेट तिथून वेदांगी असणाऱ्या हॉल मधील रूम कडे निघाल्या.
….. ….. ……. ……..
Day. Inter कोल्हापूर ईशानच्या घरी
ईशान बाथरूम मध्ये जातो. स्नान करतो. आपले आवरतो मेकप करतो.
आपले कपड्यांचे कपाट उघडतो. मस्त एक ड्रेस निवडतो. व तो परिधान करतो. व त्यावर सुरेख सेंट मारून तो निघतो. आपली सुरेख बुलेट घेऊन तो निघतो.
गाडीवर असताना त्याला फोन कॉल येतो.
ईशान, (फोन उचलून) हा बोल की.
स्वप्नील, साहेब आवरलं की नाही.
ईशान, निघालोय गाडीवर आहे. कुठे आहेस.
स्वप्नील, मावशीकडे, मिनस अनु दीदीच्या घरी. इकडेच ये की.
ईशान, बर येतो.
थोड्याच वेळात ईशान अण्विकेच्या बंगल्याच्या आवारात येतो. तो आल्याचे पाहून स्वप्नील बाहेर येतो.
तो गाडीवरून,
चल की.
स्वप्नील, आधी घरात तरी ये. काय लाजतोस.
ईशान, बर,
स्वप्नील, साहेब एवढे नटून आलाय म्हणजे काय बेत आहे तुमचा?
ईशान, काय बेत म्हणजे, माणसाने काय अप टू डेट राहू नये काय.
स्वप्नील, पण मला तर वेगळच वाटतंय.
ईशान, ( हळू आवाजात) अनु आहे का?
स्वप्नील, ती लग्नाला गेली आहे. काही काम होत.
ईशान, नाही विचारलं.
स्वप्नील, दारातूनच काय चौकशी करताय. घरात तरी या.
स्वप्नीलचा आवाज ऐकून आतील खोलीतून अण्विकेची आई, स्वप्नील कोण आहे रे?
स्वप्नील, काही नाही पाहुणे आलेत. म्हणजे अनु दीदीचे मित्र.
ईशान, आतमध्ये येतो.
अनूची आई, बाहेर येत
कोण आहे.
ईशान, मी ईशान अनुचा मित्र. लग्नाला आलोय. वेदांगीच्या.
अण्विकेची आई, अनु आताच गेली लग्नाला थोडाच वेळ झाला.
बर चहा करते. बसा.
ईशान, नको कशाला उगाच
स्वप्नील, मावशी तू कर जा चहा.
अनुची आई आत चहा करायला जाते.
स्वप्नील, (हळूच) जावयाने लाजू नये सासुरवाडीत.
ईशान, अरे तिला फोन केला होता. तिने उचलला नाही.
स्वप्नील, कशी उचलेल. तू संपर्कात आहेस की नाही.
ईशान, अरे कामातून वेळ मिळेना. ड्युटी करून यायला उशीर होतो. कधी बोलणार. आजपासून थोडा फ्री आहे.
व त्यात मध्ये मोबाईल हरवला. काय करणार.
स्वप्नील, आजचा दिवस आहे तुला. बघ प्रयत्न करून.
इतक्यात ण्विकेची आई चहा घेऊन येते.
ती दोघे चहा घेतात.
अण्विकेची आई, तुझं गाव कोणत?
ईशान, मी कोल्हापूरचाच आहे. अनु माझी क्लासमेट.
अणुची आई, बर काय करतोस,
ईशान, फॉरेस्ट खात्यात आहे कामाला.
अणुची आई, आमची अनु पण आता डॉक्टर झालेय.
स्वप्नील, तसा मुलगा भरपूर शिकलाय. नोकरी पण आहे. बघा एखाद स्थळ तुमच्या ओळखीन.
स्वप्नीलकडे ईशान बघतो. स्वप्नील पाय मारतो पायावर.
अणुची आई, स्थळ होय. बघुया की. पण अपेक्षा काय आहेत.
स्वप्नील, तशा काही जास्त अपेक्षा नाहीत. पण असावी मुलगी साधी सरळ, शिकलेली व जेवणखाण जमणारी. घरात काय एक दोन माणसे. आई बाबा , व एक बहिण व हा सगळ्यांना सांभाळणारी असली तर उत्तमच काय ?
स्वप्नील त्याकडे डोळे मिचकावत बघतो.
आण्विकेची आई, बघुया एखादे मिळाले तर स्थळ.
स्वप्नील, बर मी मावशी जातो पुढे. तू काका सोबत येणार ना. की येतेस आमच्या बरोबर.
आण्विकेची आई, नको जावा तुम्ही आम्ही येतो. जरा घरातील पण पसारा आटपते.
स्वप्नील, बर निघू मग मी.
आण्विकेची आई, चल पुढे ते येतीलच एवढ्यात मी आवरते.
ते निघतात.
बाहेर पडताना गाडीवर बसताना
ईशान, काय राव तुम्ही, चांगलाच पोपट करता राव. मी मागतोय काय अन् तुम्ही दाखवता काय.
स्वप्नील, साहेब तुम्हाला जे पाहिजे ते इथे नाही चला तिकडे लग्नात इथे जुळून काय करणार. तिकडे जुळायला हवं ना.
ईशान, आज रागवणार माझ्यावर , सांभाळून घे.
स्वप्नील, आधी इथंन पाय तरी काढा. पुढे बघू.
ते निघतात.
वाटेत एखादे गिफ्ट घेतात व जातात.
……. …… ….
