Night. राधानगरी क्वाटर. ९.३०
आण्विका जेवलेला डबा धुवून ठेवत असताना.
तिच्या रूममध्ये जाधव नर्स येतात.
जाधव नर्स, अण्विका मॅडम ओ अण्विका मॅडम.
आण्विका, काय हो जाधव बाई.
जाधव मॅडम, काही नाही जेवला काय.
आण्विका, हो आताच जेवले, डब्बा धुतेय.
जाधव नर्स, आज वेळ झाला.
आण्विका, अचानक एक पेशंट आला. सर पण नव्हते. त्यामुळे जरा वेळ झाला.
जाधव नर्स, त्या दुसऱ्या डॉक्टराना थांबाय सांगायचं.
आण्विका, ते त्यांना सलाईन तरी नीट लावता येत का? उगाच रिस्क कशाला?
जाधव नर्स, शायनींग मारायला येते की मस्त.
आण्विका, त्यासाठी काय बुद्धी लागते.
जाधव नर्स, ते पण खरंच की. तुम्हाला सांगू.
आण्विका, बोला की.
जाधव नर्स, आजवर मी कित्येक डॉक्टर पाहिले. पण तुमचा स्वभाव अत्यंत मस्त आहे. पहिल्या पहिल्यांदा वाटल. की तुम्ही एक असाल साधारण डॉक्टर. पण तुम्ही आठ दहा दिवसात संपूर्ण स्टाफ मध्ये एक वेगळीच जागा निर्माण केलीय. मोठे डॉक्टर तुमचे कौतुक करत असतात.
आण्विका, काय म्हणतात.
जाधव नर्स, की तुम्ही किती हुशार आहात. ही मुलगी एक सर्जन होण्याच्या पात्रतेची आहे. वगैरे. वगैरे.
आण्विका , हो का?
जाधव नर्स, हो खरंच सांगतेय.
त्यांनी तुमचे कसब परवा ऑपरेशनच्या वेळी पाहिले होते.
आण्विका, बर.
जाधव नर्स, मॅडम लग्नाचं काही चालू आहे का?
आण्विका, का हो.
जाधव नर्स, तस नाही, जर का असेल तर एखाद स्थळ बघायला.
आण्विका, नाही अजून.
जाधव नर्स, नाही तरी काय अपेक्षा आहेत.
आण्विका, तस काही नाही.
जाधव नर्स, एक स्थळ आहे.
आण्विका, काय.
जाधव नर्स, अहो ते जोगळेकर डॉक्टर आहेत ना. त्यांनी मला विचारलं होत. की मॅडमना माझ्या विषयी विचार म्हणून.
आण्विका, काय?
जाधव नर्स, हेच की लग्नाच.
आण्विका, तो खिडमिडित ना.
जाधव नर्स, हो.
आण्विका, अहो, त्याला साधंसुध मेडिकल मधल म जमत नाही. परवा तर त्या एका पेशंटला ओवर डोस इंजेक्शनचा दिला होता. मी ऐनवेळी पाहिलं व त्यावर उपचार बदलले म्हणून बर. नाहीतर ती बाई गेली असती ढगात. अन् लग्नाचं सोडा. जवळ तरी कोण उभा करून घेईल का त्याला? कसा वागतो तो. पाहिलंय ना? वेंधळाच आहे. तरी म्हटल हा सारखा माझ्यापुढे केसातून हात का फिरवत असतो सारखा. असं आहे होय.
जाधव नर्स, बोलशीला त्याला.
अण्विका, छे.
जाधव नर्स, मग कोण आहे का मनात.
आण्विका, तिला सांगणार इतक्यात आपल्या मनात,
आपल प्रेम अस उघड्यावर सांगणं योग्य नाही. नाहीतर नाहक बदनामी पदरात पडायची.
आण्विका, तस काही नाही. व लग्नाचा विचार तूर्त तरी नाही माझ्या मनात.
इतक्यात कोणाची तरी हाक येते.
जाधव नर्स, आले आले.
नर्स बाहेर पाहते. तिचा मुलगा हाक मारत असतो. ती निरोप घेते.
नर्सबाई गेल्यावर अनु आपल्या अंथरुणावर पहुडत. व मोबाईल मध्ये पाहत व्हॉट्स अँप डी पी पाहू लागते. ईशानचा फोटो पाहत.
आण्विका, काय माझी आठवण येत नाही तुला. किती छळतोस मला. किती दिवस झाले साधा फोन करत नाहीस. की मेसेज नाही
का रागवलास माझ्यावर. अस काय किती आणि तडफवणार.
असे ती बोलू लागते.
Cut to…
…… ……. …… ….....
दोन दिवस नंतर
Evening. डॉक्टर वाघवेकर यांची केबिन.
डॉक्टर वाघवेकार यांना फोन येतो. त्यांच्या घरी पाहुणे येणार असतात.
त्यांच्या वडिलांनी फोन केलेला असतो.
डॉ वाघवेकर, बोला बाबा,
बाबा, अरे संजू उद्या येतोय आम्ही संध्याकाळी. तिकडे. जरा तिची पण हवापालट होईल. डॉक्टरनी सांगितलय. जरा बाहेर फिरवून आणा म्हणून. तर आम्ही येतोय.
डॉ. वाघवेकर, हा चालेल की.
ते फोन ठेवतात. व आपल्या बायकोला जी याच ठिकाणी डॉक्टर असते तिला बोलवायला नर्सेला सांगतात.
डॉक्टर, पाटकरबाई जरा श्वेता मॅडम ना बोलवा.
पाटकर बाई जाऊन निरोप देते.
श्वेता मॅडम येतात.
कशाला बोलावलंय.
डॉ, वाघवेकर, काही नाही फक्त तुमचे सासरे येणार आहेत. त्यांना तुमच्या हातच्या चवी रवीच खायची इच्छा झाली आहे. तेव्हा उद्यापासून स्वयंपाक नीट असावा.
श्वेता वाघवेकर, बापरे, अहो आधी नाही का सांगायचं. मी स्वयंपाक वालीला दोन दिवस सुट्टी दिलीय. आता कसं करायचं.
डॉ. वाघवेकर, बघ आता काय ते. आम्ही काही मदत करू शकत नाही. हा उद्या जरा मस्त बेत होऊ दे. बघ कोणतरी दोन दिवसासाठी.
डॉ. वाघवेकर, तुम्ही पण आधी सांगायला काय होत तुम्हाला. आता येणं वेळी कामवाली कुठून मिळायची. हे काय कोल्हापूर आहे. जे पार्सल आणून कामे चालवायला.
त्या डोक्याला हात लावून बसतात
इतक्यात राऊंड वरून अण्विका तिथे येते.
आण्विका, काय झालं मॅडम.
श्वेता वाघवेकर मॅडम, काय सांगू तुम्हाला मॅडम, ही डॉक्टरकीची जबाबदारी पार पाडत घर सांभाळन एक तारेवरची कसरत आहे. उद्या अचानक सासू व सासरे येत आहेत. त्यांची उस्तवारी करताना मला एवढा त्रास होतो मॅडम. त्यात मला जास्त जेवणातल जमत नाही. व सासरे व सासू बाहेरचं काही खात नाहीत. दोन दिवस त्या कामवालीला सुट्टी दिलीये. आता हे दोन दिवस कसे काढायचे याचंच टेन्शन आलंय. त्यात साधं चपाती भाजी असत तर चालले असते. पण साहेबांनी लगेच ऑर्डर खास जेवणाची दिलीये. व काही करून जेवण करायलाच हवं. काय करू. दोन दिवसात अशी सुगरण कोण मिळेल.
आण्विका, एखाद्या नर्स बाईना सांगा की.
डॉ. श्वेता वाघवेकर, नको बाई, त्यांचे नखरे पाहिलेत मी. काम कमी अन् उसाभर जास्त. व त्यांना सांगणं देखील ओक्कवर्ड वाटत.
आण्विका, बर कधी येणार आहेत.
श्वेता मॅडम, उद्या संध्याकाळी.
आण्विका, ते व्हेज आहेत का?
श्वेता मॅडम, नाहीत. म्हणजे दोन्ही मासाहार करतात ते.
आण्विका, मग उद्याच्या फक्त जेवणासाठी मी करेन मदत. परवाच तुमचं तुम्ही बघून घ्या.
श्वेता, खरंच. देव पावला म्हणायचं.
आण्विका, चपात्या तरी जमतील ना.
श्वेता, ते तू सोड माझ्यावर.
आण्विका, किती जण जेवायला असतील.
श्वेता असतील आठ नऊ लोक. म्हणजे सगळे धरून हा?
आण्विका, मग मी सांगते ते साहित्य आणा.
थांबा टिपण देते.
आण्विका टिपण काढून देते.
श्वेता वाघवेकर, चालेल. त्यापेक्षा उद्या या वेळी जाऊ की आपण दोघी. तशी उद्या सुट्टीच आहे ना.
आण्विका, चालेल. या मग रूमवर तुम्ही.
श्वेता वाघवेकर, चालेल. लई भारी , सुटल्यासारख वाटल. पण तुला जमेल ना.
आण्विका, अहो कोल्हापूरची आहे मी कोणत्याही कामात उजवीच असणार.
श्वेता , मग आज माझ्याकडून ट्रीट तुम्हाला.
आण्विका, काय.
श्वेता, थांबा आताच आणते मी नाष्टा.
व ती निघते.
त्या गेल्यावर
पाटकर नर्स, मॅडम जमेल ना, कारण तिची सासू लई खास्ट आहे.
आण्विका, तू बघच तिची सासू दोन दिवस बिर्याणीत लोळेल त्या.
पाटकर नर्स, बोलाय ऐकत नाही तुम्ही.
त्या दोघी हसू लागतात.
…… …… …
nishmarathishortfilmskrift1983.blogspot.com
