चित्रपटाचे नाव :
🎬 कोकणकड्यावर सापडलेलं स्वप्न
SCENE 1
EXT. घाटी पाटील वाडा – पहाट
पावसाळ्याची थंड, ओलसर पहाट.
कोकणातील एक जुनं कौलारू घर.
छपरावरून पावसाचे थेंब टप… टप… खाली पडत आहेत.
भिंतींवर ओलसर डाग.
दाराबाहेर चिखल साचलेला.
घराभोवती हिरवी, पण उपेक्षित शांतता.
BACKGROUND SCORE:
हळवी, वेदनादायक बासरी — जणू कुणाच्या न बोललेल्या दुःखाचा सूर.
घराच्या आत अंधार.
फक्त एका कोपऱ्यातून येणारा मंद उजेड.
INT. घर – सतत
संयोगिता (२०)
फाटका पण स्वच्छ ओढणी.
केस नीट गुंडाळलेले.
हातात झाडू.
ती शांतपणे घर झाडत आहे.
झाडूचा आवाज — सर्र… सर्र…
पावसाच्या टपक्यांशी मिसळलेला.
तिच्या डोळ्यांत थकवा आहे,
पण चेहऱ्यावर तक्रार नाही… राग नाही… फक्त स्वीकार.
कॅमेरा तिच्या चेहऱ्यावर स्थिर होतो.
आतून अचानक खरखरीत आवाज—
वडील (O.S.) – नशेत
“ए… चहा कुठंय गं?”
संयोगिता क्षणभर थांबते.
एक दीर्घ श्वास.
काहीही न बोलता स्वयंपाकघराकडे जाते.
INT. स्वयंपाकघर – सतत
अर्धवट फुटलेली भांडी.
चुलीवर काळी पडलेली किटली.
ती चहा ओतते.
हात किंचित थरथरतात.
INT. घर – सतत
संयोगिता चहाचा कप वडिलांसमोर ठेवते.
वडील (४५–५०)
डोळे लाल, दाढी वाढलेली,
नशेची दुर्गंधी.
ते एक घोट घेतात.
तोंड वाकडं करतात.
वडील
“हाच काय चहा? फिक्काय!”
ते चहा बाजूला ठेवतात.
जमिनीवर पडलेली दारूची बाटली उचलतात.
बाटलीतील दारू हलते— छळछळ…
कोपऱ्यात—
आई (४०)
फाटकी साडी.
डोळे सुजलेले.
ओढणीने तोंड झाकून हळूच रडते.
संयोगिता आईकडे पाहते.
क्षणभर नजर थांबते.
आई डोळे पुसते…
मान खाली घालते.
संयोगिता पुन्हा झाडू हातात घेते.
BACKGROUND SCORE आणखी खोल होते.
कॅमेरा हळूहळू मागे सरकतो.
दाराबाहेरचा पाऊस,
आतलं दुःख — एकाच फ्रेममध्ये.
CUT TO BLACK.
---
SCENE 2
INT. घर – सतत
पावसाचा आवाज अजूनही बाहेर सुरू आहे.
घरात अंधुक प्रकाश.
भिंतीवर लावलेली जुनी देवाची तसबीर — धूर आणि ओलसरपणामुळे फिकी.
आई जमिनीवर बसलेली.
हातात ओढणीचा कडा घट्ट पकडलेला.
संयोगिता हळूच आईजवळ येते.
तिच्या हालचालीत भीती आहे… पण निर्धारही.
ती आईजवळ बसते.
काही क्षण मौन.
फक्त पावसाचा आणि दूर कुठेतरी कावळ्याचा आवाज.
संयोगिता (हळू, पण ठाम)
“आई…
मी B.Com पूर्ण केलंय.”
आई तिच्याकडे पाहते.
डोळ्यांत आश्चर्य आणि भीती एकत्र.
संयोगिता (थोडं थांबून)
“आता थांबायचं नाही.”
आईच्या चेहऱ्यावर काळजीची रेषा खोल होते.
आई (थरथरत्या आवाजात)
“तू गेलीस तर घर…?”
ती अर्धवट वाक्य सोडते.
जणू उरलेलं दुःख शब्दात मावत नाही.
संयोगिता हळूच वळते.
CUT TO:
कोपऱ्यात बसलेला भाऊ (१२)
फाटलेली वही, पेन्सिल.
डोळे खाली.
काहीच न बोलता सगळं ऐकत आहे.
संयोगिता भावाकडे पाहते.
डोळे क्षणभर पाणावतात.
संयोगिता
“मी नोकरी करेन, आई.
पैसे पाठवेन.”
ती थोडी पुढे झुकते.
संयोगिता (आवाज तुटक)
“पण इथं राहून…
मी संपतेय, आई…”
हे शब्द म्हणताना तिचा आवाज हलतो,
पण ती रडत नाही.
आईचे डोळे भरतात.
ती संयोगिताचा हात धरते.
आई काही बोलू पाहते…
पण शब्द निघत नाहीत.
ती फक्त तिच्या कपाळावर हात ठेवते.
BACKGROUND SCORE:
बासरीचा सूर अधिक खोल… अधिक वेदनादायक.
कॅमेरा हळूहळू तिघांपासून दूर जातो —
तीन वेगवेगळ्या पिढ्या,
एकच दारिद्र्य,
एकच आशा.
CUT TO BLACK.
---
SCENE 3
EXT. गावाची बसस्टँड – दुपार
दुपारचं ऊन.
मातीचा वास.
बसस्टँडवर गोंगाट.
लोकांची गर्दी —
भाजीच्या पिशव्या,
डोक्यावर गाठोडी,
लहान मुलांचे रडण्याचे आवाज.
एक जुनी ST बस
इंजिनचा आवाज करत उभी आहे.
बसवर पुसट अक्षरात गावाचं नाव.
CUT TO:
संयोगिता, समिधा आणि पल्लवी
तिघी एकत्र उभ्या.
तिघीही वेगवेगळ्या दिशेला जाणार,
पण अजूनही एकमेकींच्या जवळ.
क्षणभर कॉलेजच्या दिवसांची आठवण.
QUICK FLASH CUTS (MONTAGE):
– कॉलेजचा वर्ग
– वहीत लिहिलेली स्वप्नं
– कॅन्टीनमधले हशे
– पावसात भिजलेली वाट
समिधा (हसत, डोळे चमकत)
“आपण किती वेड्या होतो गं!”
ती हसते,
पण त्या हसण्यात हुरहुर आहे.
पल्लवी (हलकेच)
“जात, धर्म…
काहीच नव्हतं.”
क्षणभर शांतता.
हशा थांबतो.
फक्त बसचं इंजिन.
तिघीही एकमेकींकडे पाहतात.
तीन मैत्रिणी…
तीन वेगळ्या वाटा.
BUS CONDUCTOR (O.S.)
“चला… चला… बस सुटतेय!”
संयोगिता पिशवी खांद्यावर घेते.
समिधा संयोगिताला मिठी मारते.
समिधा
“तू नक्की काहीतरी करशील.”
पल्लवी तिचा हात घट्ट धरते.
पल्लवी
“स्वप्न सोडू नकोस.”
संयोगिता काही बोलत नाही.
फक्त मान हलवते.
ती बसमध्ये चढते.
INT. ST बस – सतत
खिडकीजवळची सीट.
बस हळूहळू पुढे सरकते.
EXT. बसस्टँड – सतत
समिधा आणि पल्लवी बसकडे पाहत उभ्या.
बस दूर जाते.
INT. बस – सतत
संयोगिता खिडकीतून बाहेर पाहते.
गाव मागे पडतंय.
माती, माणसं, आठवणी.
तिच्या डोळ्यात पाणी येतं…
पण ओघळत नाही.
BACKGROUND SCORE:
आशेचा हलका सूर बासरीत मिसळतो.
कॅमेरा तिच्या डोळ्यांवर स्थिर होतो.
FADE OUT.
---
पुढील पानावर
👉
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा