SCENE 4
EXT. पुणे शहर – संध्याकाळ
संध्याकाळची वेळ.
पुणे शहराचा गोंगाट —
सिग्नलवर थांबलेल्या गाड्या,
हॉर्नचे आवाज,
लोकांची घाई.
लहान विक्रेते,
ऑफिसमधून निघालेली गर्दी,
रस्त्याच्या कडेला उभे असलेले फूटपाथवरील चेहरे.
CUT TO:
ST बस थांबते.
संयोगिता बसमधून उतरते.
हातात छोटी पिशवी.
चेहऱ्यावर थकवा, पण डोळ्यांत आशा.
ती आजूबाजूला पाहते —
इतकं मोठं शहर…
आणि ती एकटी.
ती खिशातून मोजके पैसे काढून पाहते.
हातात मोजते.
पुन्हा खिशात ठेवते.
क्षणभर थांबते.
INT./EXT. बसस्टॉप – सतत
संयोगिता मोबाईल काढते.
नेटवर्कचा शोध.
फोन लावते.
संयोगिता (फोनवर, सावध)
“हॅलो… समिधा?”
फोनच्या दुसऱ्या बाजूला आवाज स्पष्ट नाही.
शहराचा गोंगाट त्यांच्यात येतो.
संयोगिता बाजूला सरकते.
भिंतीला टेकते.
संयोगिता
“मी पोचलेय पुण्याला.”
ती आजूबाजूला पाहते.
संयोगिता (हळू हसत)
“हो… थोडी घाबरतेय.”
फोनवरून हलकासा दिलासा मिळतो.
कॅमेरा वर जातो —
मोठं शहर,
आणि त्यात एक छोटीशी मुलगी.
BACKGROUND SCORE:
शहराच्या आवाजात मिसळलेला हलका, आशेचा सूर.
CUT TO.
---
SCENE 5
EXT. पर्वती टेकडी – दुपार
दुपारचं ऊन.
पुणे शहर वरून दिसतंय.
वार्यावर उडणारी झाडांची पानं.
पायऱ्यांवरून चढणारी लोकं.
देवळाच्या घंटा हळूहळू वाजत आहेत.
CUT TO:
देवळाजवळ
समिधा आणि पल्लवी आधीच उभ्या.
समिधा — थोडी बदललेली, आत्मविश्वास वाढलेला.
पल्लवी — शांत, पण चेहऱ्यावर अस्वस्थता.
संयोगिता पायऱ्या चढत येते.
ती दोघींना पाहते आणि हसते.
संयोगिता (आनंदी, मोकळेपणाने)
“तुम्ही आलात ना…
तेवढंच पुरे!”
ती दोघींना मिठी मारते.
समिधा हसते.
पल्लवी मात्र नजर चुकवते.
संयोगिता हे लक्षात घेते.
संयोगिता
“काय झालं?”
पल्लवी खाली मान घालते.
हातात ओढणी फिरवत राहते.
पल्लवी (हळू)
“संयोगी…
मला सांगायला अवघड जातंय.”
क्षणभर शांतता.
फक्त घंटांचा आवाज.
संयोगिताचा चेहरा गंभीर होतो.
CUT TO.
---
SCENE 6
INT. देवळाचा मांडव – सतत
मांडवात मंद प्रकाश.
अगरबत्तीचा वास.
तीनही जमिनीवर बसलेल्या.
पार्श्वभूमीला देवाची मूर्ती —
स्थिर, शांत.
पल्लवीचे हात थरथरत आहेत.
ती डोळे पुसते.
पल्लवी (तुटक्या आवाजात)
“महेश…”
थांबते.
दीर्घ श्वास घेते.
पल्लवी
“तो रोज संशय घेतो.
फोन तपासतो…
उशिरा आले की विचारणा…”
तिचा आवाज हलतो.
पल्लवी (डोळे पाणावून)
“मारतो.”
संयोगिता हादरते.
क्षणभर तिला शब्दच सुचत नाहीत.
पल्लवी
“तू आमच्याकडे राहिलीस तर…
तो वेडा होईल.”
ती खाली पाहते.
जणू स्वतःलाच दोष देत आहे.
संयोगिता हळूच पल्लवीचा हात धरते.
ती समिधाकडे पाहते.
समिधा नजर खाली घालते.
तिच्या चेहऱ्यावर अपराधी शांतता.
संयोगिताच्या चेहऱ्यावर धक्का, दुःख आणि प्रश्न.
देवाची घंटा पुन्हा वाजते.
तीन वेगवेगळ्या स्त्रिया…
तीन वेगवेगळ्या लढाया.
BACKGROUND SCORE:
बासरीचा सूर थांबतो.
क्षणभर पूर्ण शांतता.
कॅमेरा त्यांच्या चेहऱ्यावर एकेक करून स्थिर होतो.
FADE OUT.
---
SCENE 7
EXT. देवळाबाहेर – संध्याकाळ
मंद संध्याकाळ.
देवळाच्या घंटांचा क्षीण नाद.
पायऱ्यांवर बसलेल्या समिधा, चेहऱ्यावर आत दडलेली घुसमट.
क्षणभर शांतता.
समिधा (हळू आवाजात):
माझा नवरा…
(थांबते)
तो गर्विष्ठ आहे.
स्त्रीलंपट आहे.
संयोगिता शांतपणे ऐकते.
थोडा थांबून—
समिधा:
तू सुंदर आहेस संयोगी…
मला भीती वाटते.
संयोगिताच्या चेहऱ्यावर
दुःख नाही…
आश्चर्य नाही…
फक्त खोल समजूत.
ती समिधाकडे पाहते.
काहीही बोलत नाही.
---
SCENE 8
EXT. देवळाच्या पायऱ्या – सतत
समिधा आणि पल्लवी
आपापल्या पर्समधून
थोडे पैसे काढतात.
ते संयोगिताच्या हातात देण्याचा प्रयत्न.
पल्लवी:
एवढंच जमलं…
संयोगिता लगेच हात मागे घेते.
संयोगिता (हसून, ठाम):
मैत्री मोजायची नसते पल्लवी.
दोघी एकमेकींकडे पाहतात.
क्षणभर अपराधीपणा.
तरीही त्या पैसे
हळूच तिच्या हातात ठेवतात.
संयोगिता काही बोलत नाही.
फक्त डोळे खाली झुकवते.
---
SCENE 9
INT. सरकारी दवाखाना – रात्र
रात्रीचा सरकारी दवाखाना.
ट्यूबलाईटचा पांढरट उजेड.
औषधांचा वास.
दूर कुठेतरी रडण्याचा आवाज.
ओळखीचा वॉर्ड बॉय — शंकर
संयोगिताला आत घेऊन जातो.
शंकर:
इथे कॉट रूम आहे.
कामही मिळेल.
संयोगिता आजूबाजूला पाहते.
अनोळखी जागा.
थोडी भीती.
क्षणभर श्वास थांबतो…
मग ती स्वतःला सावरते.
डोळ्यांत — निर्धार.
---
SCENE 10
INT. कॉट रूम – रात्र
लहानशी खोली.
एक लोखंडी पलंग.
छताला लटकलेला एकमेव बल्ब.
संयोगिता आपली छोटी पिशवी खाली ठेवते.
पलंगावर बसते.
मोबाईल काढते.
आईला फोन.
संयोगिता:
आई… मी सुरक्षित आहे.
फोनपलीकडून
आईचा थरथरता आवाज.
आई (फोनवर):
देव तुझं भलं करो.
संयोगिता फोन ठेवते.
क्षणभर शांतता.
पहिल्यांदाच…
तिच्या डोळ्यांतून
अश्रू ओघळतात.
ती ते पुसत नाही.
CUT TO BLACK.
---
🎬 PART 1 END
